Vol Verwachting
Deze titel slaat natuurlijk op de hedendaagse hectiek, maar toch neem ik jullie weer mee terug in de tijd. De vorige keer vertelde ik over mijn voorbereidingsweek. Inmiddels zijn we natuurlijk al ruimschoots verder dan die week.
Het is er!
Vol verwachting begon ik aan mijn eerste dag in mijn eigen klas. Alles was klaar om mee te beginnen, maar er ontbrak nog het een en ander aan. Het was nog niet compleet. De kinderen ontbraken natuurlijk maar ook het gevoel was er nog niet. Inmiddels is dit gevoel gelukkig wel aanwezig. Er hangen tekeningen aan de muur, de boekenkast is gevuld en belangrijker nog; de routine en structuur is er. Heerlijk!!!
De eerste keer
Vol verwachting begin ik aan alles wat voor mij de eerste keer is. Vol verwachting begin ik aan mijn eerste lessen, de eerste keer maak ik een weektaak, de eerste keer straf geven, de eerste keer complimenteren, de eerste toets, het eerste bezoekje aan de bibliotheek. En de eerste keer de informatieavond. Enkele verwachtingsvolle ‘mijlpalen’ zal ik nader toelichten.
Vol verwachting en vol zenuwen begon ik aan mijn allereerste informatieavond ooit. Een stuk of 27 ouders (ja, bij de meeste zowel vader als moeder) kijken je met grote ogen aan. Heel raar. Je staat dagelijks voor 29 kinderen, dat doe je enigszins met gemak. Maar zodra het de ouders zijn, dan zijn de zenuwen bijna niet te bedwingen. Natuurlijk horen de eerste tien-minuten-gesprekken hier ook bij. Alles met ouders zorgt voor de nodige kriebels in de onderbuik. Dat zal altijd zou blijven. Elke leerkracht met jarenlange ervaring hebben dit gevoel ook.
Stuiterende kinderen
Vol verwachting en vol verantwoordelijkheid begin je ook aan de eerste uitjes met de groep. Ik heb nogal aardig wat stuiterige types in mijn klas en ja als je ergens op bezoek gaat houd je toch je hart met beide handen vast. Zo zijn we naar het geldmuseum geweest, gaan we eens in de zoveel weken lopen naar de bibliotheek en hebben we een bezoek gebracht aan de boerderij. En elke keer heb ik hetzelfde…….. Zijn er wel genoeg ouders (zijn ze weer)? Gaan de kids zich gedragen? Zo niet wat dan? Etc etc etc.
Sinterklaasjournaal
Vol verwachting klopt ons hart. Het brengt me tot nu. Sint is in het land en de kids hebben hun allereerste surprise en Sinterklaasgedicht gemaakt. Je kan wel raden hoe de kids waren? Pffffffff…… De school volgt de verhaallijn van het Sinterklaasjournaal. Vorig jaar nog op zoek naar sleutels voor dit verhaal, nu hoef ik dat niet te doen. De bovenbouw groepen volgen namelijk niet het Sinterklaasjournaal. En wat is dat een verademing…… Groep 5 is een twijfeljaar…… en ik heb het idee dat het grootste deel van mijn groep niet meer in de goedheiligman geloven. Tuurlijk pikken ze wel wat op en doen ze mee met de grote lijn. Maar wij hebben niet drie keer onze schoen moeten zetten omdat die rotvlag niet gewoon is blijven hangen, wij hebben geen mutsen gemaakt die weer in de schoen gedaan moesten worden, we hebben het journaal niet in de klas gekeken zoals de andere groepen. En tuurlijk zijn de kinderen stuiterig en wat druk, maar dat is helemaal te bergijpen. Want ondanks of je nog gelooft of niet….het is en blijft spannend.
Gegroeid
Maar al deze periodes waar ik met twijfel, met plezier, met tegenzin, met een lach, met stress en vol goede moed ben ingestapt, is allemaal voorspoedig gelopen. Wat is dit leerzaam en ik kan zeker wel zeggen dat ik zeker wel ben gegroeid ben als leraar! Is het allemaal rozengeur en maneschijn?? Nee, er zijn ook zat keerzijdes……..Maar laten we ons vooral richten waarom we dit vak wel willen doen en niet waarom we dit niet willen doen! En wie weet vertel ik die keerzijdes nog wel…nu in ieder geval niet.
Vol verwachting de tweede periode van het schooljaar in!
Geplaatst: 04-12-2011